Het is half zeven in de ochtend wanneer ik wakker word. Ik voel me uitgerust en mijn humeur is goed, dit gevoel op dit tijdstip kende ik niet eerder. Het is anders dan mijn eerste nacht hier, toen was ik overtuigd dat ik de volgende dag zou vertrekken. Overnachten in de jungle, deuren ontbreken. De omgeving deel ik met een scala aan insecten, vogels en honden.

Douchen doe ik hier niet in de ochtend en mijn make-uptasje ligt sinds dag één ongeopend in mijn rugzak. Mijn haar al vijf dagen ongewassen in een knot op mijn hoofd. De aanwezigheid van lichaamsbeharing is hier net zo vanzelfsprekend als het lichaam dat eraan vast zit. Elke dag voel ik me meer bevrijd van de verwachtingen waar ik een week geleden nog waarde aan hechtte.

Als ik de gemeenschappelijke ruimte binnenloop word ik vrolijk begroet door de puppy’s. Toen ik besloot hier als vrijwilliger te werken zag ik daar tegenop: ik had het nooit op honden. Nu blijken ze mijn verblijf hier levendiger en warmer te maken. Elke dag mis ik de armen en affectie van degene op wie ik verliefd ben, de honden vervullen een deel van dit gemis. Er zijn zelfs momenten geweest waarop ik het jammer vond dat de puppy’s geen zin hadden om tegen me aan te liggen.

Lotta besluit voor ons ontbijt te maken. Met maar weinig ingrediënten in een simpele en vieze keuken bereidt ze de lekkerste pannenkoeken die ik ooit heb geproefd. De honden zijn het met me eens, want nog voordat we aan tafel zitten eten ze de helft van onze borden leeg. Het geeft niets.

De dag is een rustige, het is zaterdag en dat betekent dat we vrij zijn. De Mothership -zoals Marco zijn eco-resort-in-wording noemt- ligt in een klein dorpje in de bergen in het noorden van Thailand. Er valt hier op loopafstand weinig te beleven, afgezien van de ansichtkaartwaardige natuur om ons heen.

In de middag gaan we naar een waterval in de buurt. Als ik de auto van Marco instap vraag ik me af of we de waterval wel gaan halen, het ziet er naar uit dat zijn wagen uit elkaar zal vallen voor we arriveren. De drie puppy’s gaan met ons mee. Eén daarvan wordt wagenziek en spuugt haar maaginhoud over de pook en handrem heen. Het lijkt Marco niet te deren, het past goed bij de toch al vergane staat van het interieur.

Tot mijn verbazing komen we zonder problemen aan bij de waterval en Lotta en ik kijken onze ogen uit. Vooraf werd ons verteld dat we in het water een broekje en T-shirt moeten dragen, maar al snel zijn wij de enige daar. We besluiten de waterval te trotseren in bikini. Vanaf een afstand is de waterval mooi, niet imposant. Wanneer we eronder proberen te staan merken we dat zelfs de stroming aan de buitenkant van de waterval sterk genoeg is om ons met de rivier mee te laten varen. Echt dichtbij komen we daarom niet, toch best imposant concluderen we. We zijn onder de indruk en voelen ons nietig. Het is geen verkeerd gevoel.

Lotta is creatief, creatiever dan ik. Dat zag ik toen ze een aantal van haar werken liet zien. Ze is negentien maar in veel opzichten kijk ik tegen haar op. Als ze richting de waterval loopt pak ik mijn camera om foto’s van haar te maken. Ze is niet bang om te poseren en daardoor voel ik mij op mijn gemak om later hetzelfde te doen. We lijken te worden verwelkomd door het groen om ons heen, de natuur is bereid haar van haar beste kant te laten zien. De foto’s die we maken zijn betoverend mooi en er komt geen maquillage of bewerkingsprogramma aan te pas.

We nemen onze tijd en wanneer we terug bij de auto komen zitten Marco en Anna (een andere vrijwilliger) in de zon. De zon straalt maar zij niet. Anna kwam op dezelfde dag aan als ik en vertelt nu dat ze heeft besloten te vertrekken. Marco gleed bij de waterval uit en tikte daarmee per ongeluk haar slipper in de rivier. Zij was al niet erg gelukkig en dit was de bevestiging die ze nodig had om te vertrekken.

Eenmaal terug bij de Mothership pakt Anna haar spullen. Ik sliep in hetzelfde vertrek als zij en ben blij dat ik nu naar dat van Lotta kan verhuizen. Vrolijk zijn Lotta en ik in de weer met mijn hele hebben en houwen van de ene naar de andere kamer verplaatsen. Naderhand voelt het niet goed dat we Anna niet vroegen om te blijven. Maar vrij snel komen we tot de conclusie dat dat niet integer was geweest. Het vertrek van Anna is goed voor haar eigen gemoedstoestand en ook voor die van ons. De sfeer is nu niet meer beladen.

Als de avond aanbreekt staat Kiki in de keuken. Samen met Marco is ze eigenaar van de Mothership. Kiki is Thaise, ze kookt heerlijk. Terwijl we genieten van haar vegetarische maaltijd deelt ze haar wijsheden met ons. Kiki hecht veel waarde aan het Boeddhisme, ze is een jaar non geweest. Om haar inzichten kracht bij te zetten haalt ze voorbeelden uit haar eigen leven aan. Haar voorbeelden zijn herkenbaar. Veel moeilijkheden waar je als mens mee te maken krijgt, zijn niet cultuur- of leeftijdsafhankelijk. Ze leert ons dat het leven onvoorspelbaar is, daarom kun je het best leven in het moment. De enige verandering die je in de hand hebt, is die van jezelf.

Als Lotta en ik rond half elf in bed liggen praten we over de bijzondere dag die we vandaag beleefd hebben. Het is opmerkelijk dat verschillende mensen die hetzelfde meemaken daar een totaal tegengesteld gevoel bij hebben. Anna besloot na vandaag dat deze omgeving reden was te vertrekken, Lotta en ik besloten juist dat deze omgeving ons waardevolle inzichten en herinneringen brengt. De junglegeluiden die me de eerste nacht wakker hielden, zorgen er nu voor dat ik rustig in slaap val. Ook dit illustreert dat Kiki’s visie klopt: ervaren zit in jezelf en daarom ben je ook zelf in staat je ervaren te veranderen.