Er bestaan nog steeds veel mensen die bezittingen belangrijk vinden omdat het volgens hen een bepaalde status representeert. Een groot huis, dure auto of merkkleding zien ze als verlengde van hun persoonlijkheid. MTV wijdde zelfs een heel programma aan rijke artiesten die gedurende twintig minuten pochte met hun bezittingen. We leren op te kijken tegen degenen die in staat zijn om veel dure spullen te kopen.

Bezit is waar we het voor doen. We geven onze tijd weg in de hoop hoog op de carrièreladder te belanden en een Mercedes voor ons koophuis te kunnen parkeren. We leren ‘tijd is geld’. Maar wat gebeurt er wanneer we onze kinderen aanleren dat bezittingen niet belangrijk zijn? Dat zowel de aarde als de mensheid baat hebben bij het inzicht dat tijd vrij invullen waardevoller is dan materieel bezitten?

Jeremy Rifkin legt het in dit college haarfijn uit. Hoe bizar is het dat we allemaal een eigen auto willen, terwijl vrijwel ieders auto 95% van de tijd ongebruikt voor de deur geparkeerd staat? Is het echt belangrijk om een auto te hebben, of doet het er vooral toe mobiel te zijn? Laten we streven naar dat laatste. Laten we auto’s als persoonlijk bezit achter ons laten en het wegennet vullen met zelfrijdende deelauto’s welke 24/7 mensen vervoeren op het moment dat ze vervoer nodig hebben.

Hoeveel producten bezitten we waarvan we de functie ook zouden kunnen delen? Kinderen in de westerse wereld worden vanaf hun geboorte overladen met speelgoed. Ze komen om in plastic meuk. Ze worden hebberig, bezitterig en raken snel verveeld. Hebben zij het echt nodig te kunnen kiezen uit 50 verschillende speelopties? We kunnen beter pleiten voor het delen van speelgoed tussen gezinnen. Leer je kind dat het speelgoed wat zij krijgt eerder van een ander kind was, en dat wanneer jouw kind er mee uitgespeeld is het weer aan een ander kind wordt gegeven.

Hetzelfde geldt voor kennis. We leren dat kennis geld waard is. Dus zorgen onze ouders dat we gaan studeren, dat we ons in een speciaal vakgebied specialiseren zodat ons brein geld waard is. Grote bedrijven betalen veel geld voor gespecialiseerde individuen. Op dit moment zorgt kennis voor verdeeldheid tussen mensen, terwijl kennis juist zou kunnen verbinden. Als we vanaf de basisschool al stimuleren om kennis te delen, om samen tot een resultaat te komen, om elkaars sterke kanten te gebruiken, komen we heel snel veel verder. Zowel op persoonlijk als collectief gebied. Wanneer alles wat geschreven en geweten is toegankelijk wordt voor iedereen zetten we grote stappen vooruit.

Als mensen geen status meer afleiden van bezit, als mensen hun tijd leren belangrijker te vinden dan hun geld, hoe ziet de wereld er dan uit? Niemand zei ooit op haar sterfbed “Had ik in mijn leven maar meer gewerkt”. Hoeveel prettiger is een stressvrij leven waarin er ruimte is voor persoonlijke ontwikkeling in de vorm van kennis, kunst en sociale interactie met mensen naar keuze?