De NRC publiceerde een artikel dat in eerste instantie “Friends is wit, seksistisch en homofoob” heette. De initiële titel van het artikel vind ik al even onwaar als de inhoud ervan. Mijns inziens is Friends nu ook progressief, onconventioneel en vernieuwend. Dat in het artikel wordt gesteld dat de serie hopeloos verouderd is, lijkt mij geen redelijke conclusie.

Friends behandelt onderwerpen die nog steeds actueel zijn. Zo komen homoseksualiteit en transseksualiteit aan bod, issues die toen nog minder geaccepteerd werden dan nu. Maar de tien seizoenen tellende serie had sowieso geen moeite met het verwerken van lastige kwesties in het script: vreemdgaan, echtscheidingen, seksisme, seksuele intimidatie, plastische chirurgie, overgewicht en eetbuien, onbedoeld zwanger raken, verslaving, leeftijdsverschil in relaties, financiële problemen. Het komt allemaal voorbij. En dit is slechts een geringe greep uit de obstakels waar de cast tegenaan loopt.

Stellen dat de serie anno 2017 niet meer progressief is klopt niet. De schrijver van het artikel maakt een fout door de aanname te doen dat iedereen inmiddels net zo oké is met homo- en transseksualiteit als hij. En dat iedereen zich bewust is van de problemen die seksisme en racisme met zich mee brengen.
Maar laten we alsjeblieft niet vergeten dat een jaar geleden de conservatieve en traditionele republikein Trump geïnaugureerd werd als president van Amerika. Een populair man met gigantisch platform, die belachelijk verouderde uitspraken doet als het gaat om de maatschappelijke onderwerpen die Friends aanhaalt. De trend van conservatieve dictators zien we daarnaast terug in meerdere landen, zoals Turkije en Rusland. Zelfs in het vooruitstrevende Nederland is de PVV de op één na grootste partij.

Friends is een komedie en komedie is een heel toegankelijke manier om mensen na te laten denken over onderwerpen die dat behoeven. Daar hebben de schrijvers van de serie zich duidelijk mee bezig gehouden, blijkt mede uit de volgende verhaallijn: Ross deelt ongepland de opvoeding van zijn kind met twee (waarvan één zijn ex-vrouw) lesbische moeders. We kunnen allemaal hartelijk lachen om de onhandigheid waarmee het moderne gezin hier in eerste instantie mee omgaat. Tegelijkertijd moeten we dankzij Phoebe tot de conclusie komen dat hun zoon vooral veel geluk heeft: “This is so great. I mean, when I was growing up my dad left, mom died and my stephfather went to jail, so I barely had enough pieces of parents to make one whole one. And here’s this little baby who has like three whole parents, who care about it so much that they’re fighting over who gets to love it the most… And it’s not even born yet. It’s just the luckiest baby in the whole world“.

Niets tegen in te brengen. Het gebruik van humor en stereotypes om met moeilijke onderwerpen om te gaan zorgt in dit geval voor het geven van het juiste voorbeeld. De serie laat de kijker inzien dan onconventionele onderwerpen niet negatief hoeven te zijn. Dat is wat de makers van de serie Friends uitzonderlijk goed hebben gedaan. In de jaren ’90 keek ik deze serie voor het eerst samen met mijn moeder. Die traditie zet ik -ook decennia later- graag voort met mijn toekomstige kinderen.