Momenteel bevind ik me in een fase waarin het voelt alsof iedereen om mij heen gaat samenwonen. Voor de meesten een logische stap na een relatie van x jaar. Ik begrijp dit, ben blij voor ze maar krijg het er tegelijkertijd een beetje benauwd van. Alsof dit hét pad is dat iedereen moet afleggen. Na samenwonen volgen -in willekeurige volgorde- trouwen en kinderen. Uit onderzoek blijkt dat het overgrote deel van jongvolwassenen gelooft dat kinderen hebben gelukkig maakt, zij zijn dan ook van plan zich voort te planten. Worden wij hier als mens het gelukkigst van? Is huisje boompje kindje ons einddoel?

Een relatie hebben kan (in principe) geen kwaad. Sterker nog, het brengt meer geluk met zich mee dan single zijn. Dit blijkt uit een publicatie in het vakblad American Psychologist. Mensen hebben van nature de sterke behoefte om ergens bij te horen. Het aangaan van relaties behoort tot één van de manieren om deze drang te bevredigen. Ook intimiteit, gebondenheid en steun binnen een relatie dragen bij aan een gelukkig gevoel. Al met al zijn stellen tevredener dan singles, volgens de beschikbare data.

Maken kinderen het gelukkige plaatje af? Niet als we de volgende cijfers mogen geloven. De schrijvers van dit artikel bekeken de resultaten van verschillende onderzoeken met data van mensen uit 97 landen. Wat blijkt: in de meeste studies zijn stellen zonder kinderen gelukkiger dan stellen met kinderen. Interessant, zeker omdat de overtuigingen dat een huwelijk zonder kinderen niet compleet is en dat kinderen geluk brengen alom heersend zijn. Maar liefst 10-20% van de ondervraagde Nederlanders is bijvoorbeeld van mening dat kinderlozen een leeg leven leiden. Dat blijkt dus een misvatting: een kinderloos leven is in de praktijk bevredigender dan verwacht.

Wil je dus je leven plannen op basis van wat de wetenschap zegt? ‘Neem’ dan wel een partner maar geen kinderen. Veronderstellende dat je in beide gevallen een keus hebt. En als je dan toch bezig bent, gebruik dan ook het onderzoek van Robert Epstein om gelijk de juiste partner te kiezen. Hieruit blijkt dat het voordelen kan hebben wanneer je niet kiest met wie jij straks voor het altaar staat. In interviews met meer dan honderd stellen die aan elkaar waren uitgehuwelijkt, kwam naar voren dat hun liefde begon te groeien vanaf het moment van trouwen. Bij andere stellen werden deze gevoelens juist minder tijdens het eerste anderhalf jaar huwelijk. Binnen vijf jaar na de huwelijksvoltrekking waren de uitgehuwelijkte stellen gelukkiger dan hun ‘vrije’ equivalenten en na tien jaar was dat verschil zelfs nog prominenter. Epstein geeft als verklaring dat er beter wordt gepland en nagedacht over de twee partners tijdens de gearrangeerde huwelijken. Misschien moeten ook wij ons wat meer door onze hersenen dan door ons hart laten leiden?

Dit artikel is overigens geen pleidooi voor een kinderloos leven (dit wel) of Indiase huwelijkspraktijken. Wel laat het hopelijk zien dat huisje boompje kindje-ideeën, waar wij in de westerse wereld mee zijn opgegroeid, niet per se wetenschappelijk gegrond zijn. Wil je -statistisch gezien- de grootste kans hebben op geluk? Neem dan vooral geen kinderen en vraag aan je ouders of zij nog een leuke vrouw of gezellige vent kennen.

Judith van Neck is 25 jaar, studeerde Communicatie en Media aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam en verhuisde in maart voor een jaar naar Ghana. Hier werkt ze als Communication Officer voor de organisatie Ghana Health and Education Initiative. Vanaf heden schrijft ze ook voor Stay Woke.