Een tijdje geleden stond in de Volkskrant Magazine een interview met Ted van Lieshout. Een kinderboekenschrijver die zich nu ook waagt aan het schrijven van boeken voor een ouder publiek. Eén van zijn boeken heet Schuldig kind, dit is een roman gebaseerd op zijn ervaringen met pedoseksualiteit tijdens zijn eigen kinderjaren. Hij is jarenlang misbruikt door een volwassen man. Tijdens zijn jeugd ervoer hij dit misbruik echter niet enkel als iets nadeligs, hij was verliefd op deze meneer en vond het prettig om hem te bezoeken.

De gevoelens die de schrijver voor de man had maakt het misbruik geenszins goed te praten. Het brein van een kind is nog niet geheel ontwikkeld en gebeurtenissen die op het moment zelf geen impact lijken te maken, kunnen op latere leeftijd toch veel schade aangericht blijken te hebben. De regel is simpel: je blijft met je tengels van kinderen af (de uitvoering van die regel blijkt helaas niet zo simpel).

Wat Ted van Lieshout in het interview aanstipt is de reactie van de directe omgeving zodra deze erachter komt dat een kind seksueel misbruikt is. Het is niet raar dat zo’n eerste reactie bestaat uit hysterie, walging, veel emotie en veel geluid. Vooral ouders zullen een som aan gevoelens ervaren die op een heftige manier naar buiten kunnen komen. Wanneer een kind deze reactie bij zijn of haar ouders ziet, kan dit echter juist voor extra trauma en schuldgevoel zorgen.

Misschien ontstaat hierdoor namelijk de realisatie dat het misbruik veel erger was dan hoe het kind dit in eerste instantie zelf had ervaren, of de angst dat het delen van het misbruik levensveranderende gevolgen in gang zal zetten, of misschien ontstaat er schuldgevoel omdat het kind denkt “ik had deze pijn bij mijn ouders kunnen voorkomen door stil te blijven”.

Hoe reageer je wel? In het interview zegt Ted van Lieshout het volgende: Blijf kalm en tel tot tien, probeer niet in paniek of razernij te reageren, maar met je kind te bespreken wat voor hem het beste is. Dat is lastig in de heersende hysterie. Een kind denkt wel drie keer na voor hij zijn ouders inlicht. Media zouden niet zo hysterisch moeten berichten over kindermisbruik. Het bestaat nu eenmaal en zoek dan in godsnaam naar een manier om kinderen voor verder trauma te behoeden.”

En dat is een ontzettend waardevol advies dat elke verzorgende eigen zou moeten maken. Natuurlijk is het belangrijk om je kind te laten merken dat je er onvoorwaardelijk voor hem of haar bent, dat het niet goed is wat hem of haar is aangedaan, dat de dader iets heeft gedaan wat hij of zij absoluut niet had mogen doen en dat alle gevoelens van het kind er mogen zijn. Maar de pijn die jij als ouder voelt, die kun je beter uiten buiten het zicht en gehoor van je kind.