Mooi is het, soms zelfs ontroerend, wanneer de gehele omgeving samenwerkt om ruimte te maken voor een ambulance die haar sirenes laat loeien. Er is zoveel haat, nijd en frustratie in het verkeer maar zodra het om het redden van een leven gaat, ontstaat een ballet van auto’s, fietsers en voetgangers. Gezamenlijk dragen ze bij aan het vrijmaken van de weg. Iedereen gunt de ongelukkige het leven, iedereen maakt plaats.

Al tijden rijdt een specifieke ambulance met loeiende sirenes over de wegen en er is niemand die bereid is haar door te laten. Alle verkeersdeelnemers vinden hun eigen doel belangrijker dan degene die in deze ambulance ligt te sterven. Niemand wil plaats maken of hun richting tijdelijk veranderen om het leven in de ambulance te redden.

In de ambulance is betrokken personeel hard aan het werk. Met bloed zweet en tranen proberen ze degene op de brancard in leven te houden. Met zo weinig handen en onvoldoende middelen zijn hun inspanningen echter als water naar de zee dragen. De bestuurder doet alles om de ambulance op tijd bij bestemming te krijgen. Maar niemand op de weg lijkt het lawaai van de sirenes te koppelen aan de ernst van de situatie. Iedereen op straat gaat onverstoord verder met komen waar ze zelf willen zijn. Wegen worden niet vrijgemaakt, de ambulance wordt niet doorgelaten. Het eigen belang wordt als belangrijker ervaren dan het belang van het leven van degene in deze ene specifieke ambulance.

Achterin de ambulance ligt de toekomst van de mensheid. Die elk moment dichter bij sterven komt. Het gedrag van de omgeving laat zien dat men dit leven lager waardeert dan hun persoonlijke korte termijnbehoeften. Het ziet ernaar uit dat de ambulance niet op tijd op bestemming arriveert en dat er weinig rooskleurig aan de toekomst van de mensheid is. Maar hé, troostje: we hebben gelukkig wel allemaal kunnen genieten van fast food, fast fashion en fast cars.