Enthousiast begon ik eind vorig jaar aan Stay Woke, zoals ik –ik ken mezelf inmiddels een beetje- altijd enthousiast aan een nieuw idee begin. Schrijven is nooit geen passie geweest, maar de artikelen die ik hier schreef bleken mijn leven te veranderen, letterlijk.

Die verandering werd al in gang gezet tijdens ‘mijn’ studie psychologie. Ik leerde daar kritisch nadenken, om bronnen niet zomaar voor waar aan te nemen. Inmiddels weet ik hoe ik een betrouwbaar en valide (wetenschappelijk) artikel kan onderscheiden van een artikel waarbij het aan deze eigenschappen ontbreekt. Dat is een zege en vloek tegelijk. Hoe meer ik las en schreef, hoe pessimistischer ik werd, met name omdat ik het gevoel had dichter bij de realiteit te komen. Pessimisme en realisme lijken in de praktijk soms wel synoniemen. Dat vind ik moeilijk te accepteren.

Een tijdje heb ik mijn kop in het zand gestoken, stopte ik met lezen en ook met schrijven. Nieuwe informatie meed ik. Tegelijkertijd voer ik met mijn omgeving veel gesprekken over zowel de koers van de aarde als de koers van de mensheid als de koers van mijzelf. Deze gesprekken gaven me het laatste zetje dat nodig was om toe te geven dat ik momenteel onvoldoende pas in de vormgeving van de West-Europese maatschappij.

Ik besloot daarom Nederland voor nog onbepaalde tijd te verlaten. In Nederland bewandelen we geijkte paden. Voor slimme mensen waarbij het aan geld niet ontbreekt is het vanzelfsprekend dat ze na school studeren en na hun studie een hooggewaardeerde functie vervullen. Er is weinig vrije tijd maar veel bezit. Ze worden geprezen: niet om wie ze zijn maar om wat ze hebben. Omdat eenieder behoefte heeft aan erkenning, is de motivatie om te presteren vaak groter dan de motivatie voor persoonlijke ontwikkeling.

Over drie dagen een jaar geleden plaatste ik een foto op instagram met daaronder “I lost my creativity growing up”. Ik denk dat persoonlijke ontwikkeling, sociale interactie en creativiteit kernwaarden zijn voor het ervaren van geluk. Natuurlijk is hier in Nederland ook ruimte voor, maar vooral wanneer een bedrijf denkt dat zijn werknemer daarmee meer geld waard wordt. Zo niet, dan moeten we onze werkgever vooral niet met deze wensen lastigvallen en onszelf ontwikkelen in onze eigen tijd. Van dit laatste blijft echter weinig over wanneer we een huis willen kopen. En een Louis Vuitton zonnebril. En een BMW (of twee). We verkopen onze tijd voor status, een titel en bezit.

Dit maakt de mens anders dan andere diersoorten. We zijn niet per se slimmer, maar vooral arroganter. Die arrogantie leidt tot de overtuiging dat we slimmer zijn. Die arrogantie leidt ook tot dat we alles gebruiken wat we ‘nodig’ hebben. We putten de aarde uit, halen haar uit balans, zoals een virus dat doet met de homeostase van het menselijk lichaam. We beseffen niet dat de aarde al 4.320.000.000 jaar bestaat en de mens slechts 200.000. We roepen collectief dat ons gedrag de aarde verwoest, maar zijn daar helemaal niet toe in staat. Dat is weer die arrogantie. Het immuunsysteem van de aarde komt langzaamaan in beweging en dat betekent het einde van (een significant deel) van de mensheid. Maar ook voor dit besef zijn we te arrogant. Wij zijn die diersoort die niet in staat is om evenwichtig te leven met haar omgeving, zoals de rest van alle leven op aarde wel doet. We’re the odd ones out.

Ik weet niets van de natuur en dat stoort me. In de 28 jaar dat ik leef heb ik de aarde niet met respect behandeld. Ik heb voornamelijk keuzes gemaakt die zorgden voor mijn eigen korte termijn geluk. Ik kan mezelf dit kwalijk nemen, maar het is -zoals bij iedereen- een logisch gevolg van het voorbeeld dat ik heb gehad. Ik heb het dan niet alleen over hoe mijn moeder mij opvoedde (zij houdt meer rekening met de aarde dan de meesten), maar over opvoeding in de bredere zin van het woord: wat ik zag in mijn omgeving en wat ik zag op televisie. We leren tenslotte het meest door te doen wat de rest doet. Deze manier van leren maakte in de geschiedenis van de mens de kans op overleving en voortplanting het grootst. Tot nu.

Gewoonten veranderen is moeilijk, maar minder moeilijk wanneer je jezelf uit je vertrouwde en voorspelbare omgeving verwijdert. Dat is de voornaamste reden dat ik besloot te vertrekken. Ik kon kiezen in Nederland te blijven, me blijven ergeren aan mijn eigen gedrag en dat van de mensen om me heen. Maar ik heb het voorrecht te kunnen vertrekken en te gaan ondervinden of ik ergens anders op de wereld wel kan veranderen. Een gelukkig en gebalanceerd leven leiden, met weinig bezit, meer respect voor de aarde en voor mijzelf. Ik hoop op veel sociale interactie, creativiteit en nieuwe kennis. Wie weet vind ik daarmee ook mijn inspiratie om hier te schrijven terug.

Op 22 september kwam ik aan in Bangkok. Ik zal me verplaatsen, maar wanneer en waarheen is nog vrijwel onbekend. Ik ben benieuwd naar mijn toekomst en of ik ga vinden wat ik zoek.