26 was ik toen ik afstudeerde. Op dat moment kwam de realisatie dat mijn leven van mijn nulde tot dat moment al min of meer was vastgelegd. Van crèche naar basisschool naar middelbare school en toen via wat omwegen naar de universiteit. Het logische vervolg was om op zoek te gaan naar een fulltime baan en dan het liefst een hoge functie, want dat kan nu eenmaal met een WO-diploma. Inmiddels ben ik ruim anderhalf jaar verder, doe ik het niet zo en ben ik wel op mijn gelukkigst. Ondanks dat krijg ik nog regelmatig scheve blikken omdat ik niet hetzelfde ambieer als mijn peers.

Onlangs zei een vriend dat hij het bijzonder vond dat ik zo gemakkelijk geen prioriteit van geld maak: “Er zijn niet veel mensen zoals jij, die het prima vinden om luxe in te leveren in ruil voor minder werken”. Mijn reactie was dat ik het bijzonder vond dat er zo veel mensen zo gemakkelijk vijftig uur per week van hun leven weggeven aan een bedrijf, zodat ze vervolgens op een nodige, dure vakantie kunnen (moeten) gaan om te ontstressen. “O ja, zo kan je het ook bekijken” zei hij toen vrij ongemakkelijk.

Een groot voordeel van niet full time werken is dat je tijd hebt om na te denken over je eigen bestaan. Dat doe ik dan ook graag veel, zowel alleen als met anderen. In deze fase van mijn leven ben ik (met al mijn wijsheid, ha) tot de volgende conclusies gekomen:

Stress is de duivel
Ik schreef er al eerder over. Vanuit evolutionair perspectief is het ervaren van plotselinge stress noodzakelijk voor het voortbestaan van een diersoort. Als reactie op stress (adrenaline) maakt je bijnierschors het hormoon cortisol aan. Dat zorgt ervoor dat dat je lichaam weer in de natuurlijke homeostase terecht komt na je stressmomentje. Het langdurig aanmaken van cortisol (als gevolg van het langdurig ervaren van stress) staat echter in verband met depressie, angst, een verzwakt immuunsysteem en hart- en vaatziekten. Cortisol is nuttig bij plotselinge stress maar schadelijk bij langdurige stress, dan ontstaan er ernstige fysieke en psychische klachten.

De belichaming van dit probleem zie ik om me heen: mensen die veel verantwoordelijkheid dragen op de werkvloer en tegelijkertijd veel andere ballen hebben die ze allemaal hoog willen houden. Op den duur gaat dat zijn tol eisen. Het begint met “Ik ben echt toe aan vakantie” en eindigt met “Ik raak in paniek bij het idee dat ik de vaatwasser moet uitruimen”. Voor mij genoeg reden om nooit toe te willen zijn aan vakantie. Ik wil niet veel verantwoordelijkheid dragen, omdat ik geloof dat daar veel nadelige gevolgen aan vastgeplakt zitten. Sterker nog: het liefst ben ik alleen verantwoordelijk voor mezelf en beïnvloed ik daar zo min mogelijk andere mensen of dingen mee. Mijn hoofddoel gedurende mijn bestaan is op dit moment om een zo zorgeloos leven mogelijk te leiden.

Chillen is underrated
Lang slapen, het gevoel van geen wekker hoeven zetten, de hele dag aan niemand of niets verantwoording hoeven af te leggen, een serie bingewatchen, sporten, een boek of de krant lezen, nieuwe muziek ontdekken, creatief bezig zijn, nadenken over wie je bent en wat je vindt en waar je staat in de wereld, uren doorklikken en in de krochten van YouTube belandden, uit je dak gaan op de dansvloer, concerten bezoeken, met vrienden eten en praten en lachen of liefde met je wederhelft uitwisselen. Waarom is het een probleem om dit het liefst te willen? Waarom maken we hier zo weinig tijd voor vrij terwijl we er zo blij van worden? Idealiter slaap ik 10 uur per nacht en besteed ik de rest van mijn tijd aan bovenstaande levensinvullingen. Waarom zou ik dat dan niet zo veel mogelijk doen?

Je hebt geld nodig, maar je hebt niet veel geld nodig
Er is een korte periode geweest waarin ik heel weinig werkte en daarom te weinig geld had. Toen vroeg ik me meerdere keren per dag af of ik mijn vaste lasten wel kon betalen en moest ik dingen laten die ik niet wilde laten. Dat resulteerde in stress. En zoals je hierboven kunt lezen doet landurige stress men de das om. Daarom besteed ik een deel van mijn tijd aan werken: geld is essentieel voor een zorgeloos leven. Dat is overigens wel mijn enige motivatie. Als nu iemand tegen mij zegt “je hebt de loterij gewonnen” of “ik zal tot je dood in je levensonderhoud voorzien”, dan stop ik onmiddellijk met werken.

Als ik je vraag om een top 10 te maken met activiteiten waar je het gelukkigst van wordt:

  • Biedt je huidige salaris dan de mogelijkheid om die activiteiten te bekostigen?
  • Hou je dan genoeg vrije tijd over om die activiteiten uit te voeren?

Ik acht de kans groot dat de meeste mensen prima honderden euro’s per maand minder kunnen verdienen en dan alsnog kunnen doen waar ze blij van worden. Ik acht de kans ook groot dat de meeste mensen zoveel uur aan hun baan kwijt zijn dat ze niet genoeg tijd en energie overhouden om genoeg van de dingen te doen die ze echt gelukkig maken. Daarom is het eigenlijk verwonderlijk dat (kinderloze) volwassenen die ervoor kiezen niet full time te werken de afwijkende populatie zijn.

Dan nog twee vragen om deel I van dit artikel mee af te sluiten:

  • Hoeveel geld was er nodig om je favoriete herinneringen tot favoriete herinneringen te maken?
  • Als je de gelukkigste momenten uit je leven voor je haalt, hoe significant was de rol van geld of materieel in het ervaren van dat geluk?

Ik ben ervan overtuigd dat geluk en mooie herinneringen slechts voor een klein deel veroorzaakt worden door geld of materieel. Je hebt er niet veel van nodig. Tijd heb je wel nodig. Heroverweeg daarom eens hoe je je tijd verdeelt: misschien kun je wat meer voor jezelf houden in plaats van aan je baas te geven. Je leeft tenslotte voor jezelf.